مشاهده فهرست مطالب شماره 272

حكايت خاك نويسنده: مهران مهرباني فر يك سو صداي هلهله و سويي ديگر شيون     مبهوت از اين همه تناقض، چشم مي گشايي،     ناگاه از كنارت به شتاب     اسبي و سواري و مَشكي     و خاكي معطر كه به پيشواز صورت عباس مي رود.     دوباره مي بيني؛     اسبي بي سوار، سواري بي دست و مَشكي بي آب     همه در اين ميان سقوط يك سوار نمي بينند. تو اما،     نوازش هاي آسماني خاك كربلا با پيكر رعناي عباس...     تاب نمي آوري؛     آفتاب و تشنگي و يك دنيا بغض و تنهايي امان ات نمي دهند     از هوش مي روي.     صداي بال ملائك بيدارت مي كند.     چشم مي گشايي. آفتاب رُخ در حجاب شرم فرو برده،     عصر روز دهم است؛     كاروان مي رود.     صداي جرس شتران     نواي هق هق كودكان     سيماي سوخته از تابش آفتاب      دل هاي سوخته از غربت و تنهايي.     زنجيرهايي كه بر دست و پاي اسيران بوسه مي زنند!     *     مي خواني: اي كاروان آهسته تر ...     برمي خيزي و به سوي كاروان مي روي،     گام ها اما توان رفتن ندارند.     دوباره... و باز نمي شود،     كاروان در غباري غم بار گم مي شود.     سربرخاك مي نهي و... شانه هايت...     *     دستي به آرامي بر شانه هايت مي نشيند،     صورت از خاك مي گيري و رو به آسمان مي بيني؛     بانويي كه ترا در ايستادن كمك مي كند     خود اما با هلالي در پيكر...     دستانت را به آرامي مي گيرد و...     آه، خداوند... درد مذاب كه از دستانت برتو چيره مي شود.     آيا مي شود اين همه درد، را در خود راه داد؟     بانوي دل آزرده زير لب چيزي مي گويد و...     - «دگر تواني نمانده...»     بانوي آسمان     آرام مي گويد :     «جز علي اصغر - هنوز - نامي نبرده ام،     كوتا نام علي اكبر،     كو ياد عباس،     چه مي داني از تن رنجور سجاد؛     بانو سكوت مي كند،     ملائكه ادامه مي دهند :     «هنوز از حسين اش نگفته است،     برادرش؛ جان جانان اش!»     نسيمي مي وزد     و ياد حسين     در هزار توي روح طنين انداز...     *     ... نواي دلنشين اذان     جان را مي نوازد،     در پيشگاه خداوند مي ايستي؛ «الله اكبر...»     يك آسمان فرشته پر مي گشايند،     اقتدا مي كنند     به تو،     هنگام قنوت     از لابه لاي سرانگشتان ات     نداي طنين انداز مي شود :     - «نورٌ ليس كمثلهِ شي...»     ركوع... سجده     و سپس سلام...     *     برخيز!     همپاي بانو     رهسپار شو،     كاروان به شام مي رود.           □ تعداد خوانندگان اين مطلب: 65

مشاهده فهرست مطالب شماره 272